Wydarzenie jest poświęcone pamięci naszego kolegi, zmarłego w maju 2024 roku, wybitnego artysty fotografika, Sergiusza Sachno. Pamięć o twórcy trwa – w obrazach, w kadrach, w emocjach, które pozostawił – ale jednocześnie kruszeje, zacierając, wymazując szczegóły i fakty. Sztuka staje się wtedy pomostem: ocala ślady, przywraca głos, nie pozwala, by całkiem zniknął w ciszy zapomnienia. Wydarzenie wymazywanie SERGIUSZ SACHNO nieobecny obecny, jest hołdem dla artysty, pytaniem o rolę jego dzieła w zachowaniu pamięci. Wizualnym i dźwiękowym zapisem procesu WYMAZYWANIA wspomnień, OBECNOŚCI mimo NIEOBECNOŚCI. Refleksją nad rolą fotografii jako medium utrwalania i utraty jednocześnie.
dr Kamila Sammler - kuratorka

Kamila Sammler wymazywanie

Twórcze działanie jest procesem stwarzania, również samych siebie.
Fotografowanie to ciągły dialog ze sobą, fascynujący rytuał poznawania i odkrywania...
Moje działania twórcze, aktorki i fotografki, z natury swojej skoncentrowane na „ja”, nieustannie się splatają.
Każda fotografia, każdy projekt to rodzaj fotograficznego monodramu, performansu dokamerowego.
Każda prezentacja wynika z przymusu rejestracji ważnych dla mnie chwil, emocji oraz naturalnej potrzeby kreacji i dialogu.
Zapis aktorskich i fotograficznych wizerunków przeradza się w przewrotny zapis uczestnictwa kobiety, aktorki - marionetki
w Teatrze życia (Theatrum mundi).
Kamila Sammler

(…) z istoty „natury” fotografii – im bardziej chcemy za jej pomocą o czymś zapomnieć (wymazać z pamięci), tym bardziej ona temu przeczy, bo nadal upamiętnia fakt obrazowanego ujęcia. Fotografie Sammler zderzają bowiem realne (wizerunek twarzy autorki) z wyimaginowaną jej postacią – w serii zniekształceń maski, a więc owej „po-twarzy”. Wtedy twarz ludzka zamienia się (umownie) w twarz nieludzką, w oblicze bestii. „Cierpiący człowiek staje się bestią...” – orzekł G. Deleuze, mówiąc o malarskich wizerunkach Francisa Bacona. Jeśli w „twarzach – potwarzach” Bacona był zapisany krzyk, okrutny i przerażający, epatujący złem... to w twarzach Sammler uwidacznia się zarówno ból, cierpienie, jak i niemoc pogodzenia się ze stratą, mimo intencji autorskiego jej zapomnienia. Twarz ze zdjęć Sammler ulega prze-tworzeniu, ona się prze-twarza... co znaczy, że prezentuje odejście od prawdy naturalnego oblicza do formy symbolicznej, a to jest już przejście od znaku danej osobowości do takiego wyobrażenia, które jest ponadosobowe – czyli oddające właśnie rozpacz, ból, traumę itd. Artystka od-twarza swoją twarz wobec sytuacji po-wydarzeniu (po „spektaklu” odejścia bliskiej osoby (…).
dr Andrzej Saj (Prze–twarzanie traumy)

Kamila Sammler
Aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, scenarzystka, wykładowczyni sztuki aktorskiej i producentka teatralna, fotografka, kuratorka wystaw fotograficznych. Ukończyła Wydział Aktorski PWST w Krakowie. Związana z teatrami Kalisza, Łodzi, Wrocławia, Poznania i Warszawy. Zagrała wiele ważnych ról (w tym z klasyki polskiej i światowej) w teatrze, teatrze TV i w filmie.
Fotografią (głównie kreacyjną) w szerszym wymiarze zajmuje się od 2013 roku. Prace swoje prezentowała na kilkudziesięciu zbiorowych i indywidualnych wystawach fotograficznych w Polsce i za granicą (m. innymi w Japonii, Włoszech, Grecji, Słowacji, Ukrainie, Niemczech oraz w Parlamencie Europejskim. Projekty fotograficzne łączy i często prezentuje razem z teatralnymi (np. wystawa jaCień  i monodram Cień). W 2019 roku otrzymała tytuł doktora w Szkole Filmowej Łodzi, z którą współpracowała. Wykłada w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. Jest laureatką wielu nagród w dziedzinie aktorstwa i fotografii. Odznaczona medalem ministra Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Zasłużony dla Kultury Polskiej. Członkini rzeczywista Związku Artystów Scen Polskich i Związku Polskich Artystów Fotografików. Więcej na stronie autorskiej www.kamilasammler.art 

Wystawie towarzyszy ilustrowany katalog zawierający obszerne teksty krytyczne i więcej prac z wystawy.
Ten oraz katalog drugiej wystawy można też przejrzeć na pełnym ekranie w formie flipbooków (trzeba kliknąć w wybrany obrazek)

Wernisaż wystawy w Galerii Obok ZPAF. fot. Tomasz Mosionek